1 Kasım 2012 Perşembe

Görmeseydim daha iyiydi.


                       Yaşamayan bilmez. Bilen söylemez. Ya da söyleyemez. Atar içine.
Aşık olur bazen insan. Yanar yüreği. İmkansız aşktır bazen insanın başına gelen. Kendisine bile söyleyemez. Sevdiği insanın kendisini sevmediğinin farkındadır .tek korktuğu sevdiğini üzmektir aslında. Dayanır, sabreder. Kahrolur azap çeker. Üzmeye hakkı olmadığını bilir.
                         Zaman geçer. Yollar ayrılır. Unutacaktır. Telaffuz edilmesi bile anormaldir. Zira aşk iki kişiliktir. Yolları ayrılır,günler geçer unutmaya Çalışır. Ama inat bu ya silueti gözünün önünden gitmez bir türlü. Sesi kulaklarında çınlar . Yine geçer zaman. Biraz unutur gibi olur. Bir şarkı melodisi duyduğunda kalbi bölünecek gibi olur. Bir anı canlanır gözünde. Izdırap başlar yine , hüzün başlar yüreğinde. Özlem kaplar yüreğini. Aşk kalmıştır kalbinde. Yine dener unutmayı. Üzmeyecektir sevdiğini.
                        Yolda ansızın karşılaşır, bakamaz gözlerine, zira bakarsa kaybolacaktır gözlerinde. Yüzüne bakamaz dikkatli. Nasıl ayrılacaktır az sonra yoksa. Dayanması ne zordur. Yanından giderken seninde bir parçan gider adeta. Paramparça olacaktır. Ama öyledir işte. Olan olacaktır. Yine depreşir duygular. Yine çekilir acılar. İmkansız aşkların kaderi aynıdır hep.
                          Ne acayip bir şeydir, görmeden duramamak ama görürken bile özlemek, az sonra göremeyeceğini bilmek ve bu acıyla yüzüne bakamamak.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder